Άσκηση διευθυντικού δικαιώματος - Δεν είναι καταχρηστική η τοποθέτηση εργαζομένου ως προϊσταμένου τμήματος της επιχείρησης κατά παράλειψη άλλου μισθωτού, ο οποίος υπερέχει, έστω και καταφανώς, σε τυπικά και ουσιαστικά προσόντα έναντι του τοποθετηθέντος, εκτός αν συντρέχουν άλλα πραγματικά περιστατικά που θεμελιώνουν καταχρηστική άσκηση του διευθυντικού δικαιώματος.

Με την 1072/2023 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, επί υποθέσεως που χειρίστηκε το γραφείο μας (Τ. Ταρπινίδης), κρίθηκε ότι δεν ασκείται καθ’ υπέρβαση των ορίων του άρθρου 281 ΑΚ το δικαίωμα του εργοδότη να τοποθετήσει εργαζόμενο σε θέση προϊσταμένου τμήματος ή καταστήματος της επιχείρησης παραλείποντας άλλον μισθωτό, ο οποίος, φαινομενικά, υπερέχει ως προς τα απαιτούμενα προσόντα, εφόσον δεν αποδεικνύεται ότι, αφενός, ο εργαζόμενος που παραλείφθηκε πράγματι υπερείχε, αφετέρου, η μη τοποθέτηση έγινε δολίως από την εργοδότρια εταιρεία στο πλαίσιο πολιτικών ή άλλων σκοπιμοτήτων.

Σύμφωνα με το ιστορικό της υπόθεσης, ο ενάγων που είχε τοποθετηθεί, σύμφωνα με αποφάσεις της εργοδότριας εταιρείας, κατά χρονολογική σειρά σε θέση Αναπληρωτή Τομεάρχη Τομέα της επιχείρησης, προσωρινώς σε θέση Διευθυντή Λειτουργίας και, εν τέλει, σε θέση μηχανικού προμηθειών άλλης Διεύθυνσης της εργοδότριας, θεώρησε ότι υφίσταται μονομερής βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας του, διότι αφενός δεν τοποθετήθηκε σε θέση Διευθυντή Λειτουργίας ή σε οποιαδήποτε άλλη θέση της συγκεκριμένης Διεύθυνσης, αφετέρου άλλοι συνάδελφοί του, υποδεέστερων τυπικών και ουσιαστικών προσόντων, μετακινήθηκαν εκεί.

Το Δικαστήριο έκρινε ότι οι άνω αποφάσεις περί μετακίνησης του ενάγοντος, συμπεριλαμβανομένης της τελικής του τοποθέτησης, ελήφθησαν εντός των ορίων του διευθυντικού δικαιώματος της εναγομένης, διότι δεν αποδείχθηκε το αντίθετο. Συγκεκριμένα, ούτε εκτέθηκαν κατά σαφή και ορισμένο τρόπο περιστατικά που αποδεικνύουν ότι οι μετακινήσεις συνιστούσαν προσπάθεια, εκ μέρους της εταιρείας, δόλιας υποβάθμισης του ενάγοντος στο πλαίσιο πολιτικών ή άλλων σκοπιμοτήτων, ούτε αποδείχθηκε ότι ο ενάγων υπερείχε σε σχέση με εκείνους τους συνάδελφούς του που επιλέχθηκαν να στελεχώσουν τη Διεύθυνση Λειτουργίας.

Το Δικαστήριο απέρριψε την αγωγή κρίνοντας σύννομη άσκηση του διευθυντικού δικαιώματος της εργοδότριας εταιρείας, καθώς η τοποθέτηση ενός εργαζομένου, κατά παράλειψη άλλου, σε θέση προϊσταμένου τμήματος της επιχείρησης, δεν συνιστά απλή βαθμολογική ή μισθολογική προαγωγή, που εντάσσεται στα εκ της εργασίας δικαιώματα του εργαζομένου, τα οποία ευλόγως συνδέονται με τις αντικειμενικώς εκτιμώμενες ικανότητες αυτού, αλλά επιλογή του έχοντος την εκμετάλλευση εργοδότη που αφορά αποφασιστικώς την οργάνωση και διεύθυνση της επιχειρήσεώς του.