Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΣΣΕ): Δεν υφίσταται δυνατότητα σιωπηρής παρατάσεως της ισχύος μίας ΣΣΕ που έληξε, διότι διαφορετικά θα καταστρατηγούνταν οι δημοσίας τάξεως ρυθμίσεις για τη χρονική διάρκεια των ΣΣΕ και την υποχρέωση τήρησης έγγραφου συστατικού τύπου.

Με την υπ’ αριθ. 2850/2020 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, η οποία εκδόθηκε σε υπόθεση που χειρίστηκε η Εταιρεία μας (Τ. Ταρπινίδης), κρίθηκε ότι " ... δεν νοείται δυνατότητα σιωπηρής παρατάσεως της ισχύος λήξασας ΣΣΕ, είτε γιατί αυτή καταγγέλθηκε είτε γιατί παρήλθε ο ορισμένος χρόνος διάρκειάς της είτε γιατί τούτο ορίσθηκε κατά νομοθετική επιταγή (βλ. την ΠΥΣ 6/2012), για τον αόριστο χρόνο, όπως μπορεί να συμβεί, υπό προϋποθέσεις, στις συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου, κατά το άρθρο 671ΑΚ, καθόσον τέτοια πρακτική θα καταστρατηγούσε τις δημοσίας τάξεως ρυθμίσεις για τη χρονική διάρκεια των ΣΣΕ και την υποχρέωση τήρησης έγγραφου συστατικού τύπου".

Με την αγωγή που άσκησαν εργαζόμενοι σε βάρος του εργοδότη τους, εξέθεταν ότι οι αποδοχές τους που αρχικά διέπονταν από την από 14.09.2010 (παρ. 25) εθνική ομοιοεπαγγελματική ΣΣΕ «Για τους όρους αμοιβής και εργασίας των χειριστών και βοηθών χειριστών που εργάζονται σε βιομηχανικές, βιοτεχνικές και εμπορικές επιχειρήσεις όλης της χώρας» η οποία είχε κηρυχθεί γενικά υποχρεωτική δυνάμει της με αριθ. 11343/2011 (παρ. 26) αποφάσεως του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, και ακολούθως, μετά την έναρξη ισχύος της ΠΥΣ 6/2012, το Σεπτέμβριο 2014, μειώθηκαν με τροποποιητικές συμβάσεις των μερών.

Επίσης, οι ενάγοντες εξέθεταν ότι παραπάνω τροποποιητικές συμβάσεις που είχαν υπογράψει, είναι άκυρες και οι αποδοχές ενός εκάστου εξ αυτών εξακολούθησαν να ρυθμίζονται από την άνω ΣΣΕ, η οποία καίτοι δυνάμει της ΠΥΣ 6/2012 έληξε στις 14.02.2013, καθόσον ήδη κατά τις 14.02.2012 βρισκόταν σε ισχύ για χρονικό διάστημα πέραν των 24 μηνών, στη συνέχεια ανανεώθηκε σιωπηρά, κατά το αναλογικά εφαρμοζόμενο άρθρο 671 ΑΚ, καθόσον τα συμβαλλόμενα μέρη αυτής εξακολουθούσαν να την εφαρμόζουν, ανανεώνοντας στην πράξη την κανονιστική της ισχύ και μετά τις 14.02.2013, όπως έπραττε και η εργοδότριά τους.

Τέλος, οι ενάγοντες εξέθεταν ότι σε κάθε περίπτωση, η ισχύς της ως άνω ΣΣΕ ουδέποτε έληξε, αφού είχε συμφωνηθεί από τα συμβαλλόμενα μέρη αόριστη διάρκεια και η προβλεπόμενη από την ΠΥΣ 6/2012 εκ του νόμου λήξη της, είναι αντισυνταγματική, καθόσον έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το άρθρο 22 παρ. 2 Σ που κατοχυρώνει τη συλλογική αυτονομία.

Με βάση τα ανωτέρω, οι ενάγοντες ζήτησαν να αναγνωρισθεί η υποχρέωση της εναγόμενης εργοδότριάς τους να καταβάλει, με το νόμιμο τόκο από τότε που κάθε επί μέρους απαίτηση καθίσταται από το νόμο απαιτητή, άλλως από την επίδοση της αγωγής, τις διαφορές αποδοχών, επιδομάτων εορτών και αδείας, μεταξύ των οφειλομένων με βάση τη ΣΣΕ και αυτών που προέκυψαν από τις τροποποιητικές συμβάσεις, χρονικού διαστήματος από το έτος 2013 μέχρι το 2018.

Το Δικαστήριο, με την απόφαση που εξέδωσε, έκρινε την αγωγή μη νόμιμη τόσο ως προς την κύρια βάση της, όσο και ως προς την επικουρική :

"... Και τούτο, γιατί μετά τη λήξη της ισχύος της από 14.09.2010 εθνικής ομοιοεπαγγελματικής ΣΣΕ «Για τους όρους αμοιβής και εργασίας των χειριστών και βοηθών χειριστών που εργάζονται σε βιομηχανικές, βιοτεχνικές και εμπορικές επιχειρήσεις όλης της χώρας», δυνάμει της ΠΥΣ 6/2012, στις 14.02.2013, εγκύρως συμφωνήθηκε, το Σεπτέμβριο 2014, μεταξύ της εναγόμενης - εργοδότριας και των εναγόντων - εργαζομένων, με τροποποιητικές συμβάσεις, μείωση των αποδοχών τους σε επίπεδα χαμηλότερα από αυτά της ως άνω ΣΣΕ, όχι όμως χαμηλότερα των νομοθετικά ρυθμιζομένων, καθόσον έκτοτε, ήτοι μετά τις 14.02.2013 δεν έχει συναφθεί άλλη ΣΣΕ ούτε εκδόθηκε σχετική ΔΑ που να δεσμεύει την εναγόμενη και τους ενάγοντες. Η δε επικαλούμενη από τους ενάγοντες ανανέωση της ισχύος της προρρηθείσας ΣΣΕ μετά την εκ του νόμου λήξη της, κατά αναλογική εφαρμογή του άρθρου 671 ΑΚ, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή προεχόντως, γιατί η ως άνω διάταξη, σύμφωνα και με τα αναφερόμενα στη μείζονα πρόταση δεν εφαρμόζεται στο δίκαιο των συλλογικών συμβάσεων.

Σε σχέση εξάλλου, με την επικουρική αιτίαση των εναγόντων για αντισυνταγματικότητα της ΠΥΣ 6/2012, πρέπει να αναφερθεί ότι οι ρυθμίσεις της ανωτέρω ΠΥΣ που επάγονται την εκ του νόμου λήξη ισχυουσών ΣΣΕ, συν-εκτιμώμενες και με τις ρυθμίσεις των νόμων, που θεσπίσθηκαν πριν από την έκδοση της εν λόγω ΠΥΣ, εντάσσονται σε ένα ευρύτερο σύστημα ρυθμίσεων και μέτρων, τα οποία εκτείνονται σε ένα μεγάλο φάσμα τομέων της δημόσιας πολιτικής και περιγράφονται αναλυτικά στο Μνημόνιο, κείμενο κατ’ εξοχήν τεχνικού χαρακτήρα, του οποίου η επιστημονική ποιότητα και επάρκεια δεν ελέγχεται από το δικαστήριο και του οποίου το σχέδιο εγκρίθηκε με τον ν. 4046/2012, και αποσκοπούν - όπως αναφέρεται στην εισηγητική έκθεση του νόμου αυτού και αναλύεται εκτενέστερα στο Μνημόνιο - στην αντιμετώπιση του οξύτατου προβλήματος της διόγκωσης του δημοσίου χρέους και των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, μέσω, μεταξύ άλλων, διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας, της μείωσης του κόστους εργασίας και της βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας της Ελληνικής Οικονομίας ...".